Wolno marzyć

Pomarzyć wolno

"Poszukam z rana,
gdzie radość mieszka,
do drzwi zastukam,
cicho poproszę,
żeby się ze mną
na spacer przeszła,
o słońca wschodzie,
po rannej rosie.

Pójdę z nadzieją
że nie odmówi,
a jeśli nawet,
to nic nie tracę,
smutek już dawno
gdzieś się zagubił,
więc znów samotnie
pójdę na spacer.

Jeśli się zgodzi
i pójdzie ze mną,
jak damę będę wiódł
ją pod ramię,
choć jako dama
pewnie jest zmienną,
gdy ją przekonam,
ze mną zostanie.

Gdybym z radością
świtem się budził,
bez lęku na to,
co mnie tam czeka,
uśmiech rozdając
szczerze wśród ludzi,
na brak miłości
bym nie narzekał"

autor karat

http://wiersze.kobieta.pl/wiersze/pomarzyc-wolno-296742