Żyć jak 100 lat temu spokojnie

Sto lat temu


Sto lat temu, proszę państwa,
wręcz cudownie nam się żyło.
Nic nam pod oknami nie smrodziło,
Nie trąbiło,
Nie goniło nas po jezdniach,
Nie trącało, Boże broń,
A jeżeli, to najwyżej - koń.

Sto lat temu, proszę państwa,
nie mieliśmy żadnych stresów.
Nikt nikomu nie zazdrościł Fiatów,
Mazd,
Czy Mercedesów.
Nikt nie wiedział jeszcze wtedy,
że to będzie taki szał
I badylarz nawet nie miał BMW
Lecz zwykły ręczny wózek pchał.

Sto lat temu, proszę państwa,
nie znaliśmy wielu słówek,
Które teraz zna dokładnie byle jołop,
Byle debil
Czy półgłówek
Gdyby ktoś powiedział "gaźnik" -
to to byłby wtedy szok
I "cylinder" znaczył
całkiem coś innego wówczas,
Tak,jak co innego znaczył także - "tłok".

Sto lat temu, proszę państwa,
absolutnie nie istniało,
Żeby jadąc sobie drogą
nagle gumę się łapało.
A my dzisiaj doświadczamy
Stale
Tych współczesnych plag.
Zwłaszcza,kiedy nam się bardzo spieszy
Lub,gdy nam rezerwy w bagażniku brak.

Sto lat temu, proszę państwa,
każdy całą noc spał ładnie.
Nie drżał bowiem, że spod domu
Ktoś pojezdkę mu ukradnie.
Z objęć żony nie uciekał,
Żeby w ciemnym oknie stać...
A dziś to w powszechnej modzie!
Dzięki tobie, samochodzie,
Ludzkość nigdy już nie będzie
tak spokojnie spać.





 


Ludwik Jerzy Kern

 

Jak to tobie robią zdjęcia? A ja, rzekł Xythai.

Ach, żeby znowu móc żyć spokojnie.
Jak człowiek.
Nie jak robot.
Nie jak maszynka do robienia kasy dla szefa twego.
Bez szacunku.
Z pogardą.
Z mobbingiem.
Z pętlą na szyi, że jak ci się nie podoba to 100 innych czeka za drzwiami do pracy.
Żyć znowu jak człowiek.